I look in the mirror each day when I rise.

Take a deep breath and I open my eyes.

The woman that I see the woman that I wanna be.

It’s dying to show you the thing

I have been for so long…

*and it’s been for so long.

I’ve been trying to be so strong.

Someday is a day that I will put all of my fears away.

Hey we will know the wonder of being in love.

Tonight is the night to tell you the thing I’ve been keeping inside

coz’ I can't keep it inside. I can't keep it inside.

There’s so much about me I want you to know

but each time I see you I lose control.

I’m telling you baby inside I know.

I’m waiting here for you just like I have been for so long. 

 

 

****************************************

**************************************

********           ****           ***************

*******              ***             **************

  ********             **             *************     

*******              *            **************

**********                       *****************

***********                    ****************

************                 *******************

*************              ********************

**************           *******************

***************       *********************

****************    ***********************

***************** ************************

*********************************************

สวัสดีจ้าาาาาาาาา

วันแม่ที่ผ่านมาพวกคุณได้บอกรักแม่กันยัง  แต่ถึงอย่างไรก็อย่าเป็นเด็กดีเพียงวันเดียวหละ

“จงทำให้ทุกวันเป็นเสมือนวันแม่ของคุณ”

ป๊าดดด...อุ๊บ! คมๆๆ อิอิ หลุดๆ

แต่วันแม่ ฝนก็ไม่ได้กลับบ้านหรอกนะ (แถมแม่ต้องโทรมาหาอีก เป็นลูกที่ดีป่ะเนี่ย)

เพราะฝนกำลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ที่พารากอน(อะโหไฮโซ55+ ฟังดูหรูทีเดียว)

ก็ทำงานอ่ะแหละ พอดีหยุด2อาทิตย์ไม่อยากกลับบ้าน เพราะขี้เกียจนั่งรถที่สำมะคัญค่ารถมันแพง และที่สำคัญกว่านั้นคือ อยู่บ้านไม่มีไรทำนอกจากกิน กะนอน น้ำหนักขึ้นอีกแน่ แค่นี้ก็แทบจะกลิ้งไปไหนมาไหนแล้ว!!

ก็เลยให้อาหางานได้ ก็ได้มาทำพาสทาร์มที่ร้านขายน้ำปั่นผลไม้ของทิปโก้ที่พารากอนนี้แหละ

แบบไปทำวันแรก พี่เค้าบอกให้ปลอกผลไม้หน่อย.....ปลอกไงว่ะ  อยู่บ้านไม่เคยต้องปลอกเอง ไม่ใช่คุณหนงคุณหนูอะไรหร๊อก เพียงแต่ว่าถ้าไม่มีใครปลอกไว้ให้ก้ไม่กินเท่านั้นเอง 55+ พี่แกก็เลยสอน อืมก็ผ่านไป

แต่กลับบ้านมาโครตเหมื่อยเลย ก้แม่งต้องยืนทั้งวัน  วันแรกเหนื่อยมั่กมากกกกกกกเพราะบ้านก็ไกลด้วย

ไม่ใช่ไกลธรรมดาไก๊ลไกล  ยิ่งเวลาไปนะ กะเวลาผิดตลอด เมื่อวันอาทิตย์เห็นว่าเป็นวันแม่นึกว่ารถจะเยอะเลยกะเวลาไว้ซักชม.45นาทีเผื่อเหลือเผื่อขาด ปรากฏว่าเหลือบานเพราะใช้เวลาเดินทางเพียง 45นาทีจากปกติ2ชม.นะเนี่ยไปถึงก่อนตั้งนานแถมห้างยังไม่เปิดอีกคิดดู ดีที่อิตีบโทมาก็เลยมีเพื่อนคุยค่าเวลาเดินจากมาบุญครองไปนั่งคุยในวัดปทุม(เดินไปคุยไปทั้งไกลและเหนื่อยมากชีวิต)

แล้วก็มีอีกวันนึง พี่เค้าให้ไปช่วยที่ร้านที่อยู่แถวราชดำริ เป็นบูทเล็กๆเปิดในตึกที่เป็นตึกทำงานตรงข้ามเป็นซุปเปอร์มาเก็ต ร้านน้ำที่เค้าไปทำเนี่ยมันไม่มีก๊อกน้ำกับอ่างล้างจานเหมือนที่พารากอน ต้องเดินไปเอาน้ำจากในซุปเปอร์มาเก็ต  พี่ที่ร้านเลยให้ฉันเข้าไปเข็ญน้ำมา ปรากฏว่า พื้นทางเดินในซุปเปอร์มันแตกแล้วเค้ายังไม่ซ่อม ฉันเดินเข็ญถังน้ำขนาดใหญ่ สะดุด!!! คิดดูเถอะ พอมันจะล้มฉันก็คว้าได้แต่มันหนักฉันก็พยายามจะจับตั้ง แต่ฝาถังมันเปิด น้ำมันก้ไหลออกอะสิคับพี่น้อง TT เต็มพื้นเลยกว่าจะจับตั้งได้ ไอ้พี่ในร้านก็ไม่มีใครช่วยตูซักคน ยืนดูหา..หรอค่า ดีที่พี่แม่บ้านเค้าใจดีไม่ได้ว่าอะไร ไอ้เราก้ทำตัวนอบน้อมเต็มที่ ขอโทษค่า ๆๆ - -.

และแล้วก็กลับมาที่พารากอนดังเดิม

ร้านน้ำปั่นที่ฉันได้ทำเนี่ยไม่ใช่ จอกๆนะค่า  แก้วอย่างต่ำ69บาท แพงๆก็89 บาท แล้วไม่ใช่ว่าคนซื้อจะน้อยตามกฎของอุปสงค์นะจ๊ะ เยอะจนจะเอาหัวปั่นแทนเลยหละ (ใครบอกคุณว่าคนไทยจนอย่าไปเชื่อ มันพูดโกหก 55+)

มองไปทางไหนสาวๆหนุ่มๆเดินเป็นคู่ๆ แต่งตัวคล้ายลอกออกมาจากนิตยสาร ออกแนวประมานว่าให้รู้ว่ากูไม่ได้ขึ้นรถเมล์มาชัว เพราะถ้าขึ้นคงโดนมองด้วยสายตาสงสัยปนระแวงว่า อินี้มันจะแต่งตัวไปไหนเนี่ย เอ..มันจะกัดคอกูป่าวว่ะ 555+

เออ.... แล้วก็ได้เจอดาราด้วย (เพื่อนบางคนอาจจะพอรู้มาบ้างว่าหน้าอย่างฝนเนี่ยก็บ้าดาราเหมือนกันนะจ๊ะ แม้จะไม่ได้บ้าแบบคลั่งไคล้ตามทุกงาน แต่กูก็ชื่นชอบและชื่นชมในการได้เห็นดาราตัวเป็นๆเป็นอย่างมาก อิอิ)

ที่ได้เจอก็ไม่ น้ำฝน+สเตฟาน (สเตฟานขี้ก้าง โน แฮดซัม + น้ำฝน ผอมแห้ง หน้าเล็ก คอยาว แถมรวบผมตึงทำให้คอยิ่งดูยาวขึ้นไปอีก แต่งหน้าจัด มองด้านข้างเหมือนไก่ ....) แล้ว ตา สุรางคนา ที่เล่นเรื่องแหวนดอกไม้แสดงเป้นเจ้านายนางเอกอ่ะ ในละครดูแก่มาก แต่...ตัวจริงใสและดูเด็กกว่าอายุสุดๆ   

และที่สุดก็คือฝนได้เจอมด (โฟร์-มดอ่ะ)  ไม่ใช่ว่าชื่นชอบเค้าเป็นพิเศษอะไรหรอกกเพียงแต่ว่าก็วันที่เจออ่ะ แบบตื่นเต้นมากไงได้เจอมด ก้เลยจะรีบไปชวนเพื่อนร่วมงานให้หันมาดู (รีบจนเกือบสะดุดล้ม)ปรากฏว่าพอฉันไปบอกเพื่อนด้วยหน้าตาตื่น

ฝน: เฮ้ยมดๆๆๆนั้นไงๆ โฟร์มดอ่ะ 

เพื่อนร่วมงาน: (หันมาช้าๆ) อ๋อเคยเห็นแล้ว ..เค้ามาซื้อน้ำร้านเราบ๋อยจะตาย

ฝน: ……เหอๆ พอดีเราเพิ่งเคยเห็น

คิดดูสิค่ะออกแนวบ้านน๊อกขนาดไหน....... แต่โชคไม่ได้เล่นตลกกะฝนเสมอไปยังพอมีเรื่องให้เมาส์อยุ่บ้าง ตรงที่น้องมดชีมากะหนุ่มที่เป็นข่าวคราวอยู่ในเน็ตนั้นแหละค่ะ ชื่อกายรึป่าวอันนี้ไม่แน่ใจ แต่ก็หล่อดี  แต่ที่เป็นเรื่องในการเมาส์ไปกว่านั้นคือชีมีความสามารถในการแต่งตัวมากค่ะ แต่งได้เกินอายุไปหลายขุม (แอ๊ะ อายุหรือนรก เรียกเป็นขุม) อ่ะนะค่ะ แต่เรื่องเมาส์นั้นไซหาอยู่ยั้งยืนยง งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราค่ะ พอชีเดินจากไป เสียงลือเสียงเล่าอ้างพี่เอยก็ค่อยๆสงบลง 5555+ 

นี้แค่เพิ่งทำงานได้อาทิตย์เดียวนะเนี่ย ชีวิตพาสทาร์มของฝนยังมีทั้งสนุก เศร้า เหงา ซึ่งเลย พอมาๆคิดๆดูจบมากูจะหางานทำได้ป่าวว่ะ แล้วจะทำไหวป่าววะ แค่นี้ยังเหนื่อยมากมาย  พี่ที่ร้านก็ชวนให้ทำต่ออยู่อ่ะนะแต่คงไม่หรอกเพราะฝนทำไม่ได้จริงๆ2อย่างคู่เนี่ย ขนาดเรียนอย่างเดียวหนังสือยังไม่ค่อยจะยอมอ่านเลย ... เวงกำ

โอ๊ยวันนี้รู้สึกว่าตัวเองอัฟได้ยาวมากๆ และก็เกือบจะครบถ้วนที่ตัวเองอยากจะพิม ( เหลือแต่เรื่องที่คิดไม่ออกเท่านั้นแหละที่ไม่ได้พิม 55+ )   พอแค่นี้ละกันน๊าค่า

ปล.

- พ่อฝนดีใจมากที่ลูกสาวปลอกกล้วยเป็นแล้ว - -.

- คิดถึงแม่ พ่อ ฟ้า เป้นบ้าน จัง (แล้วทำไมแกไม่กลับหละ .... ก้บอกว่าทำงานๆ)

-คิดฮอด ตีบ ปอย นอย ฟัก จางงง

-ธนัชคราบบร้านที่กระป๋มทำมันอยุ่ตรงข้างๆแมค อยู่ส่วนหน้าของพารากอน ติดถนน ตรงข้ามพอดี๊พอดีกะMK หาให้เจอด้วย

- เพื่อนๆเอกจิตเจอกันวันจันทร์ที่20จ้าแล้วจะเมาส์มันส์ผ่านปากให้ฟังกันทั่วถ้วน(ไม่อยากฟังกุก็จะพูด)

-เพื่อน6/7 คิดถึงนาจ๊ะ

-สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด  ฝนร๊ากก ทุ๊กคนนนน

 

จุ๊บๆ

จากใจ ตติยา 

ผักกาด เอ้ย ประกาศ ที่เพื่อนๆได้นัดหมายชวนกันมาพบปะสังสรรในวันที่3นั้น

  นางสาวตติยา นี้ไม่สามารถที่จะไปร่วมได้ บีครอส เพราะว่าวันที่3มีสอบพระพุทธศาสนา 

      อ่ะๆอ่านไม่ผิดหรอกกร๊ากกก  พระพุทธศาสนาเจง ๆ ลงไว้เก็บวิชาเลือกเค้าบอกว่าเกรดง่าย

            มันก็คงง่ายมั้ง  เพราะกูโดดมา2ครั้งและ แล้วก็สอบที่พูดถึงเนี่ยเค้าจะให้ไปนั่งสมาธิที่วัด - -

คิดถึงทุกคนน๊าก็อยากบอกว่าโอกาสหน้าเจอกันๆๆๆ

 

แล้วก็มีอีกอย่างที่กูอยากบอกทุกคน คือแบบว่า เพื่อนบางคนได้ดูรูปในสเปสกูนี้ กูก็อยากบอกว่าสิ่งที่คุณเห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่กูเป็น !!!

และถ้าได้เจอกันก็อย่าต๊กกะใจนะเพราะกูก็รู้ตัวอยู่แต่มันลดไม่ได้

คิดว่าปิดมหาลัยโลก 2 อาทิตย์เนี่ยก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด

เปิดมาคงน้อยกว่าที่เป็นอยู่ซักโล2โล - - (กูมีอยู่70กิโลกรัม)

 

ขอผักกาดให้ทราบโดยทั่วกัน

 

ตติยา อนึ่ง  คิดถึง 6/7

 

จอง ไว้ก่อน เด๋วมาอัฟ 555+

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ไม่รู้เป็นไรอยู่ๆก็อยากอัฟสเปสขึ้นมาซะอย่างนั้น  ทั้งๆที่ก่อนน่านี้ยังขี้เกียจอยู่เลย

แต่ก็นะ ก็ดีแล้วหละได้อัฟซะที 

มีหลายเรื่องมากมาย ผ่านเข้ามาในชีวิต ในเวลาแค่เดือนเศษ  ทำให้รู้เลยว่าชีวิตมันมีอะไรที่เรายังไม่รู้

และต้องเผชิญอีกเยอะ  

กลับมาบางกอกตั้งแต่วันที่ 9 พ.ค. หลังจากได้ไปเที่ยวกาญจนบุรี กะ หัวหินมา  พอดีขากลับผ่านกรุงเทพก็เลยลงซะเลยเพราะขี้เกียจนั่งรถมาอีก และ12พ.ค.ต้องไปประชุมเรื่องรับน้องกับเพื่อนด้วย แต่นั้นแค่เหตุผลส่วนหนึ่ง ( อันที่จริงจะไปเอางานกะมุกตะหาก - -.)

วันที่18 พ.ค. น้องปี1มาสัมภาษณ์ น่ารักดี แต่ปีนี้มาน้อยมากเลย รับ50 มาแค่37-38คนเอง- -.(วันนี้เป็นวันที่ใส่ชุดนิสิตครั้งแรก หลังจากล้างลาไปเกือบ2เดือน แน่นมากมาย)

19-20 พ.ค. แรกพบเอก ก็สนุกดีนะ แต่ก็เหนื่อยเอาการ ขนาดเป็นสวัสดิการแค่วันเดียว แถมหนีกลับก่อน ไม่ช่วยเก็บของอีก (เววกิงๆ)

ไม่เคยเจอบรรยายกาศแบบนี้ เพราะเข้ารอบหลัง ช่วงแรกๆไม่ได้ร่วมกิจกรรมอะไรกับเขาหรอก (ได้ข่าวว่าหลังๆก้ไม่ร่วม ไม่ใช่หรอ..)

21พ.ค. แอบลืมวันเกิด น้องเขียว- -. อันที่จริงวันที่18ยังจำได้อยู่นะ แต่มันยุ่งๆไง ดีที่นู๋นอยเตือนนิดหน่อย แต่อันที่จริงเดี๋ยวตอนเย็นก็จำได้ (มันยังมุดไป)

26พ.ค. วันนี้ไปทอดกฐิน กะย่ามา ก็ดีได้ทำบุญบ้างเผื่อจะได้ขึ้นสวรรค์กะเขาบ้าง...

29พ.ค.หอบหิวกระเป๋า แจ๋นแล๋นไปองครักษ์ ตอนแรกก็ตัดสินใจอยู่ว่าจะไปตอนเช้า30ดีมั๊ย แต่พอเจอชื่อตัวเองโผล่ในรายชื่อคนที่ต้องเข้าค่ายอัตลักษณ์ เท่านั้น แหละ ตัดสินใจได้ทันที(เลือดในกายแล่นพล่าน เตรียมพร้อมฉะ ทุกเวลา ปากคันยิกๆ อยากโต้เถียงเพื่อนความยุติธรรมแก่ตัวเองเต็มทน สมองพลุกพล่านคิดวกไปวนมา สับสน วุ่นวาย ช่วงนี้วิกฤตชีวิต- -.) แต่ไม่เป็นอย่างที่คิด ไม่มีการฉะอารมณ์ ไม่มีการโต้เถียงใดๆ - -.

แถม คุณอุ๋ยยังดันลืมเป๋าตังค์ไว้โรงอาหารสโม ต้องวิ่งตามมันไปเพื่อตามหาเป๋าตังค์สีชมพูแจ๊ดแจ๋ ระยะทางจากโรงอาหารหอ-โรงอาหารสโม โดยที่กระป๊อไม่สนใจจะผ่านมาให้เห็นซักกะคัน แต่โชคยังเข้าข้างสาวอุ๋ยเพราะปาริเก็บไว้ให้ อืมนะ ก็ดีไป(ป้าขายข้าวมันไก่ที่สโม รู้ตัวมั๊ยว่าเพื่อนนู๋ใจเสียเพราะคำพูดตรงๆของป้า..อิอิอิ) ตอนกลางคืนไปนอนหลังมอ ก็เพิ่งเคยมานอนนี้แหละ ดีที่ว่าได้จักยานน้องปุ่นมาใช้ ขอบใจนะ  ดูแรมพิศวาสที่ร้านข้าวสนุกมากมาย เพื่อนๆติดตาม กันเกรียวกราว แต่ไหนไม่มีตอนคุณพจน์เห็นอิผกาทำพิธีบูชารากราคะว่ะ หรือมาไม่ทันดู..  

เหมือนพรหมลิขิต  ฟ้ากำหนด ชะตาต้องกัน หรืออะไรก็ไม่รู้ ที่ดลบันดาลให้พี่หมอฟันแฮรี่มากินข้าวร้านเดียวกันน่ารักมากมาย เป็นผุชายที่ขาว ตัวเล็ก หน้าเด็ก มีเขี้ยว ใส่แว่น ชอบจังๆๆๆ... (แต่ทำไมพี่แกเดินบิดตูดเยี่ยงนั้น!!)

ตกดึกเพื่อนๆประชุมสารพัดปัญหาที่เกิดขึ้นกัน กว่าจะได้นอนตีเกือบตี3 นอนบนเตียงกัน5คน ตอนแรกจะนอนพื้นแต่ตั๊กบอกไม่เป็นไรเดี๋ยวแกก็ต้องตื่นแล้วนอนๆไปเถอะ อืมก็จริง ขอบใจนะ แล้วก็นอน ปกติเป็นคนนอนท่ากวาดธรณีแต่วันนี้กวาดไม่ได้เพราะถ้ากวาดได้กลิ้งลงไปอยู่พื้นแน่ แถมทั้งห้องมีผ้าห่มเพียง1ผืน น้องฝนเลยต้องอาศัยผ้าเช็ดตัวผืนน้อยกันหนาว ได้นิดหน่อย(นิดหน่อยจริงๆ) แต่ก็สนุกดีนะ ขอบคุณเพื่อนๆ

30พ.ค.วันปฐมนิเทศ เค้าให้ใส่กระโปรงพิธีการ  ทำไมเพิ่งมาบอกว่ะ ใครจะไปรู้ว่าต้องเอามาเวงกำมีแต่พรีส

แต่ก็ช่าง จะใส่ถ้าไม่ให้เข้า มาปีหน้าก็ได้ว่ะ ตื่นแต่เช้าแต่งตัว ลืมเอาครีมกันแดดทาหน้ามา..เวงกำที่สุด แดดองครักษ์ ไม่ปราณีเลยยย  ต้องปั่นจักรยาน จากหลังมอไปหอใน จากหอใน ไปยิม2 โดยมีอุ๋ยซ้อน แถมแดดร้อนเปรี้ยงๆ - -. แต่ก็สนุกดี (รู้เลยว่าใครต้องลดน้ำหนัก....ไม่ใช่ไอ้อุ๋ยหรอก แต่ตูนี้แหละสมควร)

ปฐิมนิเทศเสร็จแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว งง ๆเมื่อตะกี้เพิ่งพาไอ้อุ๋ยลงไปกินเคปอยู่แหมบๆ พอเสร็จก็รีบไปเอากระเป๋ากลับบ้านเลย

ระหว่างนั่งรถเกิดเป็นโรคของผุหญิงอีก อะไรหนักหนาเนี่ยชีวิต รีบกลับบ้าน มา อาบน้ำเสร็จหลับเป็นตาย

31พ.ค.วันนี้เองแหละ ทุบกระปุกไปยืดผมมา นานมากก  แต่ยืดดีกว่าร้านที่แล้วอีก ราคาพอกันเลย รู้ งี้ยืดที่ร้านนี้แต่แรกก็ดีหรอก- -. ตกเย็นก็มานั่งจุมปุ๊กอัฟ      สเปสอยู่นี้แหละ เล่าเสร็จซะที  นี้ขนาดไม่ได้ลงรายละเอียดปีกย่อยนะเนี่ย ครั้งนี้ถือเป็นการอัฟที่ยาวที่สุดตั้งแต่เคยเลย เหมื่อยแขนและพอดีกว่า ไว้เจอกันใหม่คราวหน้าถ้าขยัน

 

ปล.ถึงท่านผู้อ่าน อ่าน ไม่อ่านไม่ว่า  แต่ฝากความคิดถึงไว้ให้หน่อยละกันนะจ๊ะคนดี จุ๊ฟๆ ^ ^

 

 

 

 

 

 

 

 

                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

        

 

 

  

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

 

อิฉันได้ถ่อสังขารที่ยังเต่งตึง

 

ไปตะลอนๆเที่ยว มหาวิทยาลัยขอนแจ่นมา

 

ตอนแรกก็ว่าจะไปวันเสาร์

 

 

แต่ก่อนไปก็บอกทุกคนไว้แล้วว่าถึงแล้วจะโทรเรียก

 

แต่พอช้านนนไปถึงงง....ปรากฎว่า

 

ทั้งนิศา และนู๋นอย มะมีใครรับโทสับช้านนน

 

นู๋ฟักยังมะได้อาบน้ำออกมามะได้

 

โอ้วววโนๆๆๆอุส่าไปซะไกล

 

ครั้นจะนั่ง2แถวเข้าไปก็ไปไม่ถูกก็คนมันยังไม่เคยเข้าไปนินา

 

สุดท้ายเลยได้ชายตั้มมาช่วยรับไปส่งหาฟัก(เราขอบใจเธอตั้ม)

 

ที่มขกะลังมีงานเกษตร

 

ตกเย็นกินๆๆๆๆไปหลายขนานเล๊ย

 

กลางคืนไปนั่งดูพวกมานอ่านหนังสือที่คอมเพล็ก

 

ตอนแรกว่าจะกลับวันเสาร์

 

 

เลยกลับวันอาทิตย์

 

แต่สนุกมากเลยนะทุกคนยังน่ารักเหมือนเดิม

 

เราขอบคุณพวกเธอ

 

สนุกจังไว้ว่างๆจะไปใหม่

 

คึดฮอดหลายเด้อ

 

ปล.ว่าจะโทรหาน้องป๋อมหลายรอบมาก แต่เปลี่ยนใจ อิอิอิ เราขอโทษเธอ